Verslag fietstocht Ranst - Herbstein augustus 2016

Na vele voorbereidende vergaderingen was het op 16 augustus 2016 eindelijk zover. Aan GC Den Boomgaard stonden de 8 fietsers en 1 fietsster klaar voor de start. Naast de pers was ook een stevige delegatie van het jumelagecomité afgezakt naar het vertrekpunt om de fietsers uit te wuiven.

Schepen Jef Verhaegen stond klaar met de volgwagen om de bagage te laden en na een eerste kennismaking vertrok het gezelschap (voor sommigen terug) naar Oelegem om daar langs het jaagpad zowat het volledige Albertkanaal af te rijden. Met de wind op kop en ondanks enkele omleidingen werd er stevig doorgereden. Langs de Havenlaan in Diepenbeek hadden de mensen van de volgwagen een heus terras ingericht, compleet met parasol, tafels en stoelen. Goed voorzien van spijs en drank werd de tocht voortgezet. Vooral het laatste deel van het kanaal is prachtig om langs te rijden door het landschap van de mergelgrotten en het fort Eben Emael. In Wezet, op een 20-tal km van Luik lieten we het Albertkanaal rechts liggen en bij Voeren reden we het thuisland uit, richting Sint-Geertruid waar weerom een korte stop werd gehouden. Korte tijd later bereikten we de grensovergang met Duitsland in de drielandengemeente Vaals. Om onmiddellijk daarna Aken binnen te rijden. Hoewel we de pasta met stoofvlees al konden ruiken, had de vooraf uitgestippelde route gedacht om ons eerst nog door de sterk heuvelige bossen in een wijde boog rond Aken te sturen. Een voorsmaakje van wat ons nog te wachten stond zo zou blijken. Het gevolg was dat de volgwagen alles uit de kast moest halen om de kokkin van de jeugdherberg ertoe te bewegen om ons toch eten te bezorgen hoewel het vooropgestelde uur al een eindje gepasseerd was.

De volgende morgen werd er na een goede nachtrust en een stevig ontbijt gestart met de tweede etappe. We reden eerst een heel stuk langs een voormalige spoorlijn en vervolgens door de bossen bij Hürtgenwald. Dit laatste mag je letterlijk nemen. Tot verbazing van de fietsers liep een groot deel van het uitgestippelde parcours over onverharde veldwegen met stevige klimmen en steile afdalingen. Voor de pechvogels met smalle koersbanden resulteerde dit in een 8-tal lekke banden. Daarnaast vielen ook een aantal losse kettingen en een valpartij (zonder erg) te noteren.

Het was dan ook een verademing om vast te stellen dat onze begeleiders op de marktplaats van Vettweiss weer een rijkelijke broodmaaltijd (een pistolet) hadden voorzien.
Dan ging het verder langs Bonn waar we door een veerpont over de Rijn werden gezet en door het Siegdal met zijn parfum van duizenden welriekende bloemen.
De eindbestemming van deze dag was het Euro Park Hotel in Hennef. Men was duidelijk goed voorbereid op het ontvangen van fietstoeristen. Wij werden via de foyer en met de lift naar de kelderverdieping geleid waar onze fietsen veilig waren voor Duitsers die wel eens met een echte Eddy Merckxfiets zouden willen rijden. Na de maaltijd en overnachting vond de groep het een goed idee om de volgende morgen eerst even terug naar het Siegdal te fietsen alvorens de tocht verder te zetten richting Herbstein. We hadden er immers allemaal alle vertrouwen in dat we de koninginnerit van de fietstocht in een recordtijd zouden afleggen. Dan ging het door het Westerwald en via het stadje Asbach naar Enspel waar wij met de volgwagen waren afgesproken bij het Friedhof (van de buurgemeente). Na al deze meevallers kwamen wij na een fameuze slotklim reeds om 23u aan in Wetzlar waar de fiere kokkin ons vergastte op pizza’s. Een kleine delegatie besloot nadien nog het stadje Wetzlar te gaan bezoeken waar werd vastgesteld dat het Duitse nachtleven niet echt een reden is om naar dit land af te zakken.

Op 19 augustus  verlaten we Wetzlar in de vast overtuiging om tegen de middag Herbstein te bereiken. Dit was zeker ook gelukt ware het niet dat de kopgroep had horen vertellen over een prachtige burcht die uittorent boven het dorpje Braunfels. Vermits dit toch praktisch op de route lag besloten we om die 50 km extra er maar bij te nemen. Nadien was iedereen het erover eens dat het kasteel van Braunfels zeker de hoge verwachtingen inloste.
Vanuit Braunfels ging het dan pijlsnel naar Grossen Linden waar wij na enkele minder geslaagde pogingen (aan de kerk met de ronde toren) trefzeker afspraken met de volgwagen aan de Bahnhofstrasse. Toen we elkaar daar uiteindelijk troffen was het te laat om nog te eten. Er werd afgesproken om nog door te rijden naar Lich en daar een lekkere typisch Duitse spaghetti te gaan eten. Dat de magen goed gevuld werden, werd spoedig betreurd toen bleek dat dit extra gewicht mee omhoog moest gesleept worden bij de steilste klim van de hele reis in Stornfels (Am Höhenblick). Een hoogteverschil van een 120 m moest hier op 1,5 km overbrugd worden. Daarna volgde een afdaling die leuk had kunnen zijn mochten we niet beseft hebben dat we het  hoogteverschil nadien dus nog een keer zouden moeten overwinnen. Na een korte stop in Schotten volgde de ultieme klim naar de Hoherodskopf, een ononderbroken klim van 8,5 km met een hoogteverschil van maar liefst 450m.
En dan de laatste loodjes: in het pikdonker de laatste 14 km naar beneden naar onze zustergemeente waar we als helden werden onthaald.

Tot slot nog enkele cijfers:
In totaal reden we ca. 530 km, 5.659 meter klommen we, 5.181 meter werden er gedaald.
De tocht werd afgelegd in 48u en 15 minuten wat betekent dat we gemiddeld dik 12u per dag onderweg waren.

 

Detail:

datum

km

hoogtewinst

hoogteverlies

tijd

16/8

157

876

-640

10u40m

17/8

120

1011

-1.137

10u21m

18/8

140

1.995

-1.791

14u15m

19/8

113

1.777

-1.613

12u59m

 

Waarschijnlijk zijn deze cijfers echter niet volledig accuraat. Stijn heeft de stijging vanaf 2 opgeschreven en kwam tot volgende resultaten:

  • - dag 2 stijging 718m
  • - dag 3 stijging 1.633m
  • - dag 4 stijging 1.515m

Deel deze pagina