Verzustering Herbstein, 19-21 augustus 2016

van onze reporter op alle plaatsen – Vrijdagochtend, 8u30: een bont gezelschap verzuster- en verbroederaars verzamelt van heinde en verre aan gemeenschapscentrum ‘Den Boomgaard’ in Broechem voor het vertrek naar zustergemeente Herbstein. Na een korte stop in Oelegem, waar de rest van de zusters en broeders al ongeduldig staat te briesen aan het al even gerenommeerde Parochiecentrum, kiest de blitse ****-reisbus met chauffeur Ira aan het stuur (“Dies Irae, dies illa!”) resoluut richting Oosten, waar Herbstein en Kartoffelbraten op ons wachten aan het andere eind van 430 km fahren fahren fahren auf der Autobahn!

Om Herbstein te vinden, knipt men Duitsland eenvoudigweg uit in karton en laat men het op één vinger balanceren: het topje van de wijsvinger wijst nu onze zustergemeente aan, idyllisch gelegen bovenop een heuvel van basalt, omringd door akkers, weiden en nog meer heuvels zover het oog reikt, in een vulkanische streek die Vogelsberg wordt genoemd. De barokke bisschopsstad Fulda, laatste rustplaats van Bonifatius, apostel van de Duitsers, patroonheilige van onder meer boekhandelaren, kleermakers en – jawel – bierbrouwers, ligt niet verder dan een welgemikte frisbeeworp uit de buurt, en ook het voormalige IJzeren Gordijn, dat Oost- en West-Duitsland 40 jaar lang verdeelde, hangt aan de horizon doelloos te wapperen in de wind.

Net als de scheiding van Europa, dateert ook de Europese verzusteringsidee van net na WO II en is ze mee gegroeid en ontwikkeld met de Europese eenheids- en vredesgedachte. De vriendschapsband tussen de stad Herbstein en de op dat moment nog autonome gemeente Oelegem werd in naam van hun bevolkingen op 1 juni 1968 bekrachtigd door burgemeesters Lothar Wyrtki en Graaf Daniël de Bergeyck. Kennismaking met de buren, wederzijds begrip, familie-uitstapjes en schoolreizen waren het hoofddoel. Ook na de fusie werd de verzustering met Herbstein aangehouden en op 28 april 1984 herbevestigd door nog steeds burgemeester Wyrtki (dat verdient een straatnaam!) en Raymond Goossens, burgemeester van Ranst. Ook jeugd-, sport- en culturele verenigingen worden nu actief in de uitwisseling betrokken, met als voorlopige hoogtepunt het zomerkamp van de Oelegemse scouts in 2011.

Maar terug naar augustus 2016: drie dagen vóór de bus, op dinsdag, hebben negen wielerhelden samen met een volgwagen-annex-veldkeuken de weg al met de fiets aangevat, goed voor een eervolle vermelding in de lokale pers. Als alles goed gaat, wachten de busreizigers hen straks op aan de eindmeet op de ‘Steimel’, een hellende weide net buiten de stad, waar de enige door mensenhanden gemaakte voorwerpen een feesttent en een biertap zijn. Met enkele uren vertraging (voor volgend jaar: zie bovenstaande tip met betrekking tot positiebepaling) kachelen Vlaanderens mooisten lang na zonsondergang maar onder luid applaus inderdaad de Steimel op, recht naar een plaatsje in de geschiedenisboeken én alweer de lokale, ditmaal Duitstalige, pers. Nog een laatste rotkop na 530 km berg en dal (“die Stadt am Berg” zeggen de Brüder und Schwestern niet zonder reden: “Vogelsberg”, remember?), over slingerende wegen en onverharde paden, Parijs-Roubaix en Strade Bianchi méér dan waardig: een fenomenale inspanning, stijve kuiten en beurse konten welverdiend onder tafel, en nu kan het feest pas echt beginnen!

Het hoogtepunt en aanleiding voor deze trip is de jaarlijkse “Kartoffelbraten” van de vrienden van de Herbsteiner Partnerschaftsverein, de lokale variant van onze braai, waarvoor eerst een reusachtig vuur wordt gestookt, in de gloeiende as waarvan vervolgens kilo’s vlees en aardappelen worden begraven tot ze gaar zijn en een ploeg moedige zotten ze er met gevaar voor eigen ledematen en lichaamsbeharing ten slotte weer uithaalt. Ter begeleiding van dit oeroud ritueel klinken op de achtergrond koormuziek en Duitse hits, en om af te koelen en het geheel weg te spoelen, gutst er een nooit-aflatende stroom van helder bier uit de tapkranen, puur natuur opgepompt op een diepte van 1000 meter, naar ik heb begrepen, maar mogelijks is mijn Duits minder goed dan ik vooraf beweerde.

Voor wie dit alles te weinig cultureel zou vinden, stonden er zaterdag ook een uitstap naar het indrukwekkende “Point Alpha” (aan het IJzeren Gordijn) en Fulda (met keuze uit Dobbele Schnitzel of Berg Salat), en zondagochtend een geleid bezoek aan de stad Herbstein met zijn onzichtbare kasteel, zijn beide kerken (één katholisch, één evangelisch), zijn bijna-volledige stadsmuur en zijn bijna-museum op de agenda. Onze pompiers werden door hun Duitse collega’s op een alternatief programma vergast en gingen in het Brandweermuseum van Fulda het vuur aan de lont steken.

U merkt het: wie er niet bij was, heeft alweer een geslaagd initiatief gemist van het recent van nieuw bloed en andere stimulerende middelen voorziene Ranstse jumelagecomité, dat de indertijd gemaakte belofte van duurzame vriendschap tussen Herbstein en Ranst op bewonderenswaardige wijze vernieuwt en verderzet. Hut ab!

Om dit opstel te besluiten geef ik de welwillende lezer die ons helemaal tot hier is gevolgd graag nog volgende Eeuwige Waarheden (door minder poëtische zielen ook wel eens “clichés” genoemd) mee, die door dit weekend gelukkig alweer werden bewaarheid: Ranst beweegt, wir schaffen das, het was niet minnetjes, het zonnetje was van de partij (maar niet van de juiste), moe maar tevreden keerden we naar huis, en merci chauffeur, merci!

https://www.herbstein.de/

 

Deel deze pagina